O D ! g ! M O N

… กลับมายืนที่เดิม ที่ๆ เคยคุ้นตา ที่ๆใจนั้นคอยเรียกหา เฝ้าคิดถึงวันที่ผ่านมา …

 เนื้อเพลงท่อนนี้ขึ้นมามีใครจำมะได้บ้างครับ ขอเสียงหน่อย …
(เสียงบ่น งืมงำๆ จากน้องๆ รุ่นใหม่ๆ บางคน)

วันนี้กลับมาอัพบลอคตามคำเรียกร้อง และท้วงติง ของหลายๆ คนที่เฝ้ารออ่านบล็อคของผมอยู่ครับ
(เอหรือเราคิดไปเองหว่า ว่าเค้ารอเราอยู่)

นึกไม่ออกว่าจะเขียนอะไรดี นึกไม่ออก

ไม่ออก

ไม่ออก

ออก

ออก

ออกแว้ว

วันนี้ไปสัมภาษณ์กับเพื่อนๆ เกี่ยวกับการทำหนังสือ around หนังสือทำมือ ของนักเขียน กับ นัก (อยาก) เขียน ผ่านการสัมภาษณ์ของน้องเม นักศึกษาปริญญาตรี จากพระจอมเกล้าธนบุรี (บางมด) จากการสัมภาษณ์ที่ผ่านไปอย่างครื้นเครง ซึ่งโดยรวมแล้วเปนผมและเพื่อนๆ ที่ครื้นเครงกันมากกว่า น้องที่มาสัมภาษณ์ พวกเราจึงพยายามดึงเอาน้องเข้ามาร่วมครื้นเครงด้วย จนทำได้สำเร็จ … จากความไม่รู้จัก กลายเปนความคุ้นเคย ผ่านเลยเปนความเกรงใจที่น้อยลง แต่ยังคงเคารพสิทธิ์ซึ่งกันและกัน กาลเวลาผ่านล่วงเลยไป เราสัมภาษณ์ น้อยกว่าพูดคุยเรื่อยเปื่อย นอกประเด็นบ้าง เข้าประเด็นบ้าง เริ่มสร้างบรรยากาศให้สนุกสนานมากขึ้น

น้องเม ชอบที่จะเข้าไป search คำต่างๆ เพื่อหาความหมาย คำนิยามในหลายๆ คำ เพราะชอบที่จะได้ความหมายที่กว้างกว่าแค่ ราชบัณฑิตยสถาน บัญญัติไว้

ต้อม นาย ฝน และตัวผมเอง ชอบที่จะเขียนไดอารี่ (บล็อค) ที่กล่าวถึงทัศนคติเกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆ ที่พบปะในแต่ละวัน (เหมือนอย่างที่ทำอยู่ตอนนี้)

ฝน กับ ต้อม คือคนที่เคยไม่คุ้นเคยกับโลกไซเบอร์ แต่ตอนนี้ติดไปแล้ว

ต้อม นาย ฝน และผม รวมไปถึงอีกหลายๆ คนที่เคยพบปะ ได้ยิน เหตุการณ์แย่ๆ จากโลกไซเบอร์ จึงรู้สึกว่าทัศนคติของคนในโลกไซเบอร์ไม่จริงใจ และ ไม่จริงจัง

แต่

around ทำให้พวกเรารักกัน

…

ขอบคุณทัศนคติที่ดีๆ ที่ทำให้เรารู้ว่า บนโลกใบนี้ยังมีคน ที่ต่างกันในทุกๆ อย่างประกอบกันอยู่ จงอย่าเลือกปฏิบัติกับคน ตราบใดที่คุณยังไม่เลือกที่จะรู้จักคนๆ นั้นอย่างถ่องแท้ และแท้จริง