Filed under: เรื่องเล่าของใบไม้
ด้วยประสบการณ์ที่ก่อตัวขึ้นทีละนิดของแต่ละคน ผมเชื่อว่าทุกคนต้องเคยได้อ่านบันทึกแบบมีสาระต่างๆ และไร้สาระอย่างไดอารี่คนอื่นบ้าง ไม่มากก็น้อย และเชื่ออีกล้านเปอร์เซนต์เลยว่าหลังจากอ่านบันทึกนั้นจบแล้ว ก็อยากจะเนรมิตรสมุเล่มเล็กๆ มีเส้มไม่มีเส้นตามแต่ความถนัดละคนไป ใหตั้งตระหง่านตรงหน้าพร้อมปากกาลื่นถนัดมือสักด้าม ใช่ไหมละครับ
แต่เดิมไดอารี่ ก็มีหน้าที่ตามชื่อ ตามความถนัดของตัวมันเอง จึงมีรูปร่างหน้าตาที่เราเห็นกันจนคุ้นตา อันประกอบด้วย ปฏิทิน / ชื่อ-โทรศัพท์ / หน้าเรียงนับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม – 1 มกราคม (บางเล่มก็จะสิ้นสุดลงแค่ 31 ธันวาคม บางเล่มจะลากจำนวนวันยาวไปถึงวันศุกร์ของสัปดาห์แรกในศักราชต่อไปเลยทีเดียว) แต่ด้วยความเปลี่ยนแปลงที่หมุนเวียนไปตามรอบวงโคจรของจักรวาล ที่กำหนดให้ดาวเคราะห์ดวงเล็กๆ ที่ถ้ามองจากผืนจักรวาลจะเห็นเป็นสีน้ำเงินเข้ม ถูกปกคลุมด้วยสีขาวหม่นๆ เป็นหย่อมๆ หมุนรอบตัวเอง ทำให้ไดอารีเปลี่ยนรูปร่างหน้าตาไป หลากหลายรูปแบบ อาทิเช่น สมุดเปล่าๆ เล่มเล็กๆ ขนาดพอเหมาะ พอที่จะพกพาไปไหนต่อไหนได้สะดวกสบาย พอที่จะขีดเขียนได้อย่างอิสระเสรี ไร้กรอบและเส้นขีดคั่น ไปจนถึงไดอารี่อิเล็กทรอนิกส์ ที่รู้จักกันอย่างเป็นทางการในนามของ ไดอารี่ออนไลน์ อันมีสมญานามมากมาย แต่ละคุณสมบัติที่ต่างกันออกไปอย่าง Myspace (ไดอารี่รูปลักษณ์สบายๆ ที่มาพร้อมกับซอฟต์แวร์ชื่อก้องโลกอย่าง MSN), hi5 (ไดอารี่น้องใหม่ที่โดดเด่น มีลูกเล่นมากมาย และการโยงใยของผู้คนอย่างไร้พรมแดนเป็นเสน่ห์ชวนหลงไหล แต่มองข้ามความประสงค์ในการจดบันทึกไปอย่างน่าเสียดาย) และ Blog (ไดอารี่ออนไลน์ขนานแท้ ที่มีให้เลือกใช้บริการมากมายหลากหลายเวปไซต์ ตามแต่ความนิยมชมชอบละคนกันไป)
และ ณ บล็อค แห่งนี้นี่เองที่ทำให้ผมได้ทำความรู้จักกับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง กลุ่มคนขนาดพอเหมาะ กลุ่มคนที่รวบรวมคนหลากบุคลิก ต่างพ่อ ต่างแม่ ต่างความชอบที่คล้ายคลึงกัน แต่ต่างมีจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์คล้ายๆ กัน
บล็อคนี้ มันคือพื้นที่ว่างเปล่าที่ไร้แก่นสาร แต่เปี่ยวด้วยความรู้สึกดีๆ และจริงใจต่อกันตลอดเวลา มันเป็นที่ที่พร้อมเปิดรับคุณตลอด 24 ชม. และไม่ว่าคุณจะมาด้วยความรู้สึกอย่างไร แต่คุณก็สามารถเดินออกไปพร้อมกับรอยยิ้มทุกครั้งไป
จากบทเรียนที่ผมได้วนเวียนอยู่ในวงจรนี้ ผมได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่าง แต่ที่ผมจำได้ฝังใจนั่นคือ … ไม่จริงหรอกครับว่าคุณจะบอกว่าในโลกแห่งอิเล็กทรอนิกส์ไม่มีความจริงใจ…
ถ้าคุณลองเปิดใจให้กับมัน ใช้สองมือกับสิบนิ้วของคุณนำพาคุณเข้ามาทำความรู้จักดูสักครั้งคุณจะได้พบกับคำตอบนั้น เช่นเดียวกับผมแน่นอน
15 ธันวาคม 2550 : 04:24
ต้นฉบับให้กับ นายหมูตุ้ย
