บางทีคนเราก็มักจะไม่มีทางเลือก
เพราะเราอยู่ในโลกที่เหมือนเลือกได้*

ถ้าคนเราเป็นเหมือนข้อสอบ สามารถสร้างตัวเลือก ก. ข. ค. ง. ได้เองในทุกเรื่องก็คงดี
แต่ในความเป็นจริงทางเลือกของชีวิตคนเราก็เป็นเหมือนแค่แบบสอบถามง่ายๆ ที่มีทางเลือก
อยู่แค่สองทางคือ ใช่ และไม่ใช่

… เพราะเราอยู่ในโลกที่เหมือนเลือกได้

ถึงจะมองเห็นว่ามีอยู่สองทางเลือกให้เราเลือก แต่ก็ใช่ว่าเราจะได้มีสิทธิ์ในการเลือกอย่างชอบธรรมเสมอไป บางทีเราต้องการเลือกในสิ่งที่ใช่ แต่ด้วยกฏเกณฑ์ และเหตุผลหลากหลายประการประกอบกันไป สุดท้ายเราก็ไม่ได้เลือกในสิ่งที่ใช่อยู่ดี

… เพราะเราอยู่ในโลกที่เหมือนเลือกได้

ผมจึงดูเหมือนว่าแทบจะไม่มีโอกาสเลือกในการทำงาน ที่มันประดังเข้ามาหาตัวผมเองพร้อมๆ กัน ในเวลานี้เลย ดูกลายๆ ก็น่าจะเป็นเหมือนโชคทองลุ้นล้านที่อยู่ๆ ก็มีบริษัทสามบริษัทที่มีชื่อเสียงและเป็นบริษัทอันดับต้นๆ ของวงการกราฟฟิค ที่ใครๆ ก้อต้องการตอบรับให้ผมเข้าไปร่วมงานพร้อมๆ กัน แต่ทว่าถ้าทั้งสามช่องทางที่ผมกล่าวมานี้ ไม่ได้เป็นโอกาสที่มาพร้อมกับความช่วยเหลือจากคนๆ นึง

คนๆ นึงที่อยู่ๆ ก็มามีบทบาทที่หยิบยื่นหนทางดี ให้ผมได้เลือกสมัครงานกับสามบริษัทนั้นๆ และยังหยิบยื่น ‘ชื่อ’ ของเขาคนนั้นมาเป็นใบเบิกทางให้อีกต่างหาก

ทำไมผมถึงต้องไม่มีทางเลือกด้วย หรือ จริงๆ แล้วผมเลือกได้แต่ผมไม่เลือก ?

… เพราะเราอยู่ในโลกที่เหมือนเลือกได้

หรือ เพราะเราไม่กล้าที่จะเลือก ในสิ่งที่ใช่สำหรับตัวผมเอง

หรือ จริงๆ แล้วมันอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับผม แต่ผมแค่กระวนมันไปเอง

แต่ถึงกระนั้นก็ตาม ตอนนี้ผมได้เลือกแล้ว ถึงมันจะเป็นหนทางที่ ‘ไม่ใช่’ สำหรับผมในตอนนี้ ถึงมันจะเป็นหนทางที่ใครสักอีกหลายๆ คนอาจจะมองว่ามัน ‘ใช่’ สำหรับผม ผมไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วมันจะดีหรือร้ายสำหรับผมแค่ไหน แต่ผมก็เลือกแล้ว เลือกด้วยเหตุผลที่ผมว่าคู่ควรแก่มันที่สุด เลือกด้วยเหตุผลที่ชั่งน้ำหนักแล้วคิดว่ามันเหมาะสมที่สุดแล้ว เลือกด้วยเหตุผลที่ผมคิดว่าผมตรึกตรองมันอย่างดีที่สุดแล้ว

… ถ้าวันใดที่คุณมีโอกาสจะเลือก
… ขอให้คุณได้เลือกในสิ่งที่คุณคิดว่า ‘ใช่’ สำหรับตัวคุณเอง
… หรือถ้าที่คุณเลือกมันจะ ‘ไม่ใช่’ แต่ขอให้สักวันมันเป็นอะไรที่ ‘ใช่’ เข้าสักวัน

(ได้แรงบันดาลใจมาจาก ‘too late’ : wannasingh.wordpress.com)

welcome to birthday part between oat and pipe

“Super Hero Super Birthday Party”

Date : Thursday 9 July 2009
Time : 20:19 pm – 00.00 am
Place : The Common Ground
(U can see map and Profile at http://cgmusic.hi5.com)

Dress Code : Everything Look Like Superhero.

มาคราวนี้คงมาแลปกกว่าเดิม เพราะว่า เราแค่อยากจะมาช่วยฝาก โปรโมตอัลบั้มใหม่

พร้อมกับทรงผมทรงใหม่ที่ได้รับคำวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างหนาหู

ไงก้อฝากติดตามผลงานพี่คนนี้ด้วยนะคับ

มีทางเลือก อยู่ 2 ทาง

ระหว่าง

ทนอยู่

…

อยู่ทน

คุณจะเลือกแบบไหน ?

ในสภาวะที่ผ่านเข้ามาในช่วงนี้ คงพอจะทำให้คนเราได้ฝึกสมอง ประลองปัญญากันบ้างไม่มากกน้อยละนา …

แต่ใครจะใช้สติปัญญา แก้ปัญหา เผชิญปัญหา หรือ หนีปัญหา ก้อสุดแต่จะวิเคราะห์หาทางกันไป

มันขึ้นอยู่กับว่า คุณมองวิกฤตนี้เป็น โอกาส หรือ ปัญหา กันแน่ !!!

ในสภาวะคับขันของเศรษฐกิจแบบนี้ หลายๆ คนคงเห็นอยู่ว่า ได้เกิด วิกฤตว่างงานขึ้น มีคนที่ตกงานรวมหลายร้อย ล้านชีวิต ก่อให้เกิดปัญหาต่างๆ กันออกไป ละคนก้อต้องหาทางแก้ปัญหาของตัวเอง เอาตัวรอดในสังคมกันต่อไป บ้างก้อกลับไปทำไร่ทำนาต่างจังหวัด บ้างก้อหางานใหม่ บ้างก้อเปลี่ยนอาชีพกันไปเลย ไปเป็นขโมยขโจร เป็นมิจฉาชีพตามแต่ความถนัดละคนกันไป

ตัวผมเองตอนนี้ก็เจอสภาวะวิกฤตอยู่เช่นกันคับ แต่ทว่าผมไม่ได้เป็นหนึ่งในหลายร้อยคนที่ตกงานนะคับ แต่ผมกำลังอยากจะเปลี่ยนงาน … แต่ทว่าด้วยสภาวะเศรษฐกิจแบบนี้ การหางานใหม่ ช่างยากเย็นแสนเข็ญเสียเหลือเกิน กำลังสงสัยอยู่ละสิว่าจะเปลี่ยนงานทำไม เอาเป็นว่าผมขออธิบายง่ายๆ ละกันนะคับ การที่คุณต้องทำงานในที่ ที่คุณเริ่มร่อยหลอความรู้สึกดีๆ ลงไปทุกวัน ด้วยปัญหาที่ประดังเข้ามา บวกกับความไม่มั่นคงตลอด 1 ปีกว่าๆ ที่ทำงานมาแล้วยังไม่ได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำสักกะที เป็นคุณยังจะทนต่อไปปะคับ …

คงมีหลายๆ คน พยักหัวหงึกๆ ปนส่ายหัวเล็กน้อยว่า “ทนๆ ไปเหอะ ยังดีกว่าตกงานไม่มีงานทำ” … เออ ก็จิงอยู่นะคับ ที่ท่านคิดนะคับ แต่ผมไม่ได้คิดอย่างนั้น ผมกลับคิดว่า ณ ช่วงเวลานี้ เจ้าของกิจการหลายๆ ธุรกิจ อันรวมไปถึง เจ้านายผมด้วยเนี่ย กำลังคิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องว่า “พวกเอ็ง ไม่มีใครกล้าออกจากงานได้แน่ๆ หรอก เพราะเศรษฐกิจแบบนี้จะไปหางานใหม่ได้ที่น๊ายยยยยยยยยยยยยย” (ลงท้ายเสียงสูงๆ นะคับ) เมื่อเค้าคิดแบบนี้ได้ เค้าก้อพร้อมที่จะกดดันเราได้ทุกรูปแบบ กดดันให้ทำงานให้มีประสิทธิภาพ กดดันให้ทำงานแบบวัวแบบควายกันต่อไป … แล้วด้วยเหตุผลประการใดที่เราต้องทนกันต่อไปครับ

คุณคับ พวกคุณลืมนึกอะไรไปอย่างนึงกันหรือเปล่า … ด้วยสภาวะเศรษฐกิจแบบนี้ หลายๆ องค์กรกำลังต้องการประคับประคองกิจการเพื่อความอยู่รอด ดังนั้น หลายๆ กิจการจึงต้องยอมเปลี่ยนแปลงด้วยหลากหลายวิธี อาทิเช่น ปลดพนักงานที่ด้อยคุณภาพออก ต้อนรับพนักงานคุณภาพเยี่ยมเข้ามาทำงานแทน / ปลดพนักงานคุณภาพเยี่ยมแต่เงินเดือนสูงออก เพื่อนำพนักงานคุณภาพเยี่ยมแต่เงินเดือนต่ำกว่า เข้ามาทำงานแทน ในช่วงช่องว่างแบบนี้ละคับ ที่แสดงให้เห็นว่า เรามีสิทธิ์เลือกนะครับ เลือกที่จะทำงานที่ใด ไม่อยากทำงานที่ใด … แต่ทว่า คนส่วนใหญ่กลับไม่มองแบบนั้น เพราะมัวแต่จมอยู่กับภาพข่าว คนตกงาน การปลดพนักงาน จึงไม่กล้าที่จะหาทางออก

ผมไม่ได้ต้องการจะมายุแยงให้ใครออกจากงานหรือเปลี่ยนงานอะไรหรอกนะคับ เพราะอย่างที่ผมได้กล่าวไว้ข้างต้นแล้วว่า มันขึ้นอยู่กับว่า คุณมองวิกฤตนี้เป็น โอกาส หรือ ปัญหา กันแน่ !!!

สำหรับผม นี่คือ โอกาส คับ ผมไม่รู้ว่า รถไฟที่ผมจะกระโดดขึ้นไปขบวนนี้จะนำพาผมไปทางไหน แต่ผมเลือกแล้วที่จะกระโดดขึ้นไป …

จะว่ามาตามหน้าที่ ก็ไม่เชิง เพราะ มันคงเป็นหน้าที่ ที่บกพร่องเป็นที่สุด

12 กุมภาพันธ์ ถึง 16 พฤษภาคม … นานโข

จะว่ามาเพราะความคิดถึง อันนี้พอมีส่วน เพราะงานเยอะ ธุระปะปังรัดตัว

นานๆ ทีจะได้แวะ มาฟลาเนอร์ แวะมา wordpress กับเขาสักที

จะว่ามาด้วยความเสน่หา อันนี้ไม่แน่ เหนมีคนมาเรียกร้องให้เราอัพ

แต่ นึกไม่ออกว่าจะอัพอะไรดี ก้อเอาเปนว่า มาอัพละนะ …

บ่วงกรรมที่ใครที่ผ่านพ้นมันไปได้
พอจะมีใครบ้างไหม ที่พร้อมจะเดินถอยหลังมาหาผม แล้วมาบอกกับผมสักครั้ง
ว่าผมจะผ่านพ้นบ่วงนี้ไปได้อย่างไร

วัฏฏะวนเวียนที่ผมหาทางออกไม่เจออยู่นี้
พอจะมีใครบ้างไหม ที่จะโยนกุญแจสักดอก พร้อมประตูสารพัดแห่ง
มาให้ผมหลุดพ้นมันไปสักที

ความรัก คือ สิ่งที่อยากจะหาคำนิยาม ยากจะที่เข้าใจ
ผมจมกับมันมายี่สิบห้าปีเต็มๆ ผมเหนื่อยเหลือเกิน
ผมเคยรู้สึกแค่ว่า ความรักก้อคือความรัก มันไม่มีคำนงนิยามอะไรหรอก

คำนิยามที่ใครๆ ต่างพูดถึงมันคงเป็นแค่คำพูดเท่ห์ ที่ตั้งกันขึ้นมาแค่นั้นเอง

แต่จริงๆ แล้วความรักมันลึกซึ้งกว่านั้นเยอะ มันมีความหมายที่แม้แต่พจนานุกรม
สักเล่มยังไม่พอที่จะรวบรวมเอาไว้ได้

ผมเคยคิดว่าความรัก คือ เรื่องที่ง่าย แค่เรามีใครสักคนข้างกาย ก้อพอ
แต่เปล่าเลยมันยากกว่านั้นเยอะ

ผมเคยคิดว่าความรัก คือ เรื่องที่ง่าย แค่เรามอบความรักให้กันและกันก้อพอ
แต่เปล่าเลยมันยากกว่านั้นเยอะ

ผมเคยคิดว่าความรัก คือ เรื่องที่ง่าย แค่บอกรักกันทุกวันก้อพอ
แต่เปล่าเลยมันยากกว่านั้นเยอะ

ณ วันนี้ผมได้คำตอบใหม่สำหรับความรักแล้ว ผมไม่รู้หรอกว่ามันถูกหรือผิด
ยังไง แต่ผมถือว่าผมยกมันเป็นคำนิยาม สำหรับความรัก ณ ตอนนี้ของผมก้อพอ

“เพลงคลาสสิค และ ความรัก ไม่ต้องเข้าใจ แค่รู้สึกได้ ก้อพอ”

ปีใหม่ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปเที่ยวเมืองสุรินทร์

ไปเยี่ยมบ้านย่า ของเพื่อน …

ตลอดทริป สามวันสองคืน ไม่ได้ไปไหนเลย
เพราะว่า นอน อยู่แต่ในบ้าน กินข้าว เล่นไพ่ นอน

วงจรกันอยู่แค่นั้น ถึงจะไม่ได้ไปไหนเลย
แต่ว่า อบอุ่นดีคับ ขอเน้นคำนี้เลยคับ อบอุ่น …

มันคือความรู้สึกที่ดีอย่างบอกไม่ถูก
มันคือความรู้สึกของคำว่า ครอบครัว ที่ผมขาดหายไปนาน
มันคือความรู้สึกของคำว่า บ้าน ที่ผมขาดหายไปนาน
มันคือความรู้สึกที่สบายใจมากที่สุด

ขอบคุณคับ ขอบคุณสำหรับอาหารอร่อย สำหรับมิตรภาพดีๆ
ถึงผมจะไม่ใช่ญาติแท้ๆ ก้อตาม ทำให้การใช้ชีวิตนับถอยหลัง
สู่ปีใหม่ ในปีนี้ เป็นอีกหนึ่งความประทับใจที่ผมจะจำไว้ไม่ลืม
เลยละคับ

ถ้า … วันนั้นไม่ซื้อ ะ เดย์ ฉบับที่ 99 มา
ถ้า … วันนั้นไม่เปิดอ่าน แล้วเจองานนิทรรศการ โปสเตอร์
ถ้า … วันนั้นไม่ตัดสินใจไปงานที่สยามก่อน
ถ้า … วันนั้นไม่อ้อยอิ่งเลือกขึ้นบีทีเอสขบวนก่อนหน้า
ถ้า … วันนั้นไม่หันไปสบตา
ถ้า … วันนั้นไม่ให้เบอร์ไป
ถ้า … วันนั้นต่างคนต่างไป

… กูคงไมได้รู้จักมึง

การมีชีวิตอยู่ มันมักจะทำให้เรารู้สึกเหมือนจะเหนื่อยเกินไปเสมอๆ

การมีชีวิตอยู่ มันมักจะทำให้เราได้เรียนรู้อะไรมากมายอยู่เสมอๆ

การมีชีวิตอยู่ มันมักจะทำให้เราอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเสมอๆ

การมีชีวิตอยู่ มันมักจะทำให้เราอยากจะตายไปให้รู้แล้วรู้รอดเสมอๆ

…

ก่อนเรียนจบ ผมเคยคิดแค่ว่า ชีวิตคนเรา ก้อเพียงแค่ วันพรุ่งนี้ … เราหลับตาตื่น ก้อผ่านไปแล้ว
แต่เมื่อผมได้ดูหนังเรื่องรักแห่งสยามจบ ผมได้เกิดคำถามอะไรมากมายให้กับชีวิต ให้กับความรัก ให้กับตัวละคร
คำถามนึงที่ผมอยากรู้คำตอบมากๆ ทำให้ผมมองคำว่าชีวิตเปลี่ยนไป คือ พ่อ แม่ คนสูงอายุเค้าผ่านช่วงชีวิต
วัยรุ่นมาได้อย่างไร เค้าผ่านชีวิตทุกวันนี้ไปจนอายุเท่านั้นได้อย่างไร เค้าเหนื่อยบ้างมั้ย แล้วเค้าทำยังไงให้มัน
หายเหนื่อย …

และยิ่งมาถึงในช่วงชีวิตช่วงนี้ ที่มีแต่ปัญหามารุมเร้าสารพัด ยิ่งทำให้ผมอยอยากมีประตูวิเศษ เดินข้ามผ่านเวลานี้ไป
เปนคนสูงอายุให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ก้อรู้อยู่ว่ามันทำไม่ได้ แล้วถ้าอย่างนั้นผมควรทำยังไงต่อไป ผมควรจะหาทางออก
ให้มันยังไงดี ใครมีประตูสักบาน หรือไฟส่องทางสักอัน ช่วยนำมันมาให้ผมด้วย

..

ผมเหนื่อย จังเลย !!!

…